Strona główna
|
LEX OMEGA |
Zapraszamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą.
|
LEX SIGMA |
|
LEX GAMMA |
|
Prawo Europejskie |
|
KOMENTARZE |
|
Informator Prawno-Gospodarczy |
|
Polska Bibliografia Prawnicza |
|
Prawo Miejscowe |
NewsKiK
EUROPEJSKI PRZEGLĄD SĄDOWY
Europejski Przegląd Sądowy nr 11/2006, Granice odpowiedzialności odszkodowawczej państw członkowskich za orzeczenia sądów - glosa do wyroku ETS z 13.06.2006 r. w sprawie C-173/03 Traghetti del Mediterraneo, Wojciech Sadowski
Precedensowy wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Köbler rozstrzygnął o obowiązywaniu w prawie Wspólnot Europejskich zasady odpowiedzialności państw członkowskich za szkodę wyrządzoną jednostkom przez sprzeczne z prawem wspólnotowym orzeczenia sądów krajowych, w tym sądów najwyższych instancji. Rozstrzygnięcie Trybunału nie usunęło jednak licznych wątpliwości związanych z podstawami i zakresem tej odpowiedzialności. Kwestie niewyjaśnione w orzeczeniu Köbler mógł rozstrzygnąć niedawny wyrok ETS w sprawie Traghetti del Mediterraneo, do którego glosę prezentuje Wojciech Sadowski.
W procesie o odszkodowanie Traghetti del Mediterraneo podniosła, że włoskie ustawodawstwo określające przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej państwa za działania władzy sądowniczej jest tak restrykcyjne, iż uzyskanie odszkodowania za naruszenie prawa wspólnotowego należy uznać za niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. W związku z powyższym ustawodawstwo takie należałoby uznać za niezgodne z prawem wspólnotowym.
Sąd cywilny postanowił skierować do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dwa pytania prejudycjalne. Pierwsze z nich sprowadzało się w istocie do kwestii obowiązywania w prawie wspólnotowym zasady odpowiedzialności państw członkowskich za szkodę wyrządzoną jednostkom przez orzeczenia sądów krajowych ostatniej instancji, a w szczególności wyrażało problem, czy wyłączną przyczyną takiej odpowiedzialności może być naruszenie przez sąd krajowy obowiązku zadania pytania prejudycjalnego wynikającego z art. 234 ust. 3 TWE. Po wydaniu przez ETS wyroku w sprawie Köbler sąd włoski odstąpił od podtrzymywania tego pytania wskazując, że uzyskał na nie wyczerpującą, twierdzącą odpowiedź.
Podtrzymał on jednak pytanie drugie, wnosząc o wyjaśnienie przez ETS w świetle zasad wynikających z wyroku w sprawie Köbler, "czy przepisy państwa członkowskiego w zakresie odpowiedzialności państwa za błędy sądów stoją na przeszkodzie dochodzeniu tej odpowiedzialności - i są w związku z tym sprzeczne z zasadami prawa wspólnotowego - jeżeli: wykluczają odpowiedzialność z tytułu interpretacji przepisów prawa i oceny okoliczności faktycznych w ramach działalności orzeczniczej lub ograniczają odpowiedzialność państwa do przypadków winy umyślnej i poważnego uchybienia sędziego".
Europejski Przegląd Sądowy nr 11/2006, Problemy funkcjonowania europejskiego nakazu aresztowania, Arkadiusz Lach
Stosowanie europejskiego nakazu aresztowania wywołuje wiele problemów teoretycznych i praktycznych we wszystkich chyba państwach członkowskich Unii Europejskiej. Przeanalizowanie, czy nawet zasygnalizowanie w jednym opracowaniu wszystkich problemów byłoby oczywiście niemożliwe. Tylko na łamach Europejskiego Przeglądu Sądowego analizom różnych problemów związanych z ENA poświęcili swoje opracowania m.in. J. Barcz (EPS 2005/1, s. 11), M. Hudzik, L.K. Paprzycki (EPS 2005/1, s. 46), Z. Barwina (EPS 2006/1, s. 19), A. Grzelak (2006/2, s. 24), P. Hofmański (EPS 2006/7, s. 44), M. Hudzik (EPS 2006/8, s. 22). Tym razem Arkadiusz Lach koncentruje się przede wszystkim na kontrowersjach, które wywołuje w praktyce charakter katalogu przesłanek odmowy wykonania ENA i poszczególne przesłanki.
PAŃSTWO I PRAWO
Państwo i Prawo nr 11/2006, Przesłanka zawieszenia świadczenia dla rolnika na podstawie art. 28 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników - glosa do uchwały SN z 6.05.2004 r. (II UZP 5/04), Wojciech Jaskuła
Glosowana uchwała została podjęta na skutek zapytania skierowanego do Sądu Najwyższego, w którym sąd apelacyjny dążył do wyjaśnienia wątpliwości powstających przy wykładni art. 28 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Problem sprowadzał się do wyjaśnienia, czy przytoczony przepis tej ustawy należy rozumieć w ten sposób, że emeryt - właściciel lub posiadacz gospodarstwa rolnego w każdej sytuacji, nie wymienionej w art. 28 ust. 4 pkt 1-7, jest uznawany za prowadzącego działalność rolniczą, co powoduje częściowe zawieszenie wypłaty jego świadczeń, czy też zawarte w tym przepisie domniemanie może być obalone przez wykazanie, że właściciel lub posiadacz gospodarstwa rolnego, innego niż wymienione w ust. 4 pkt 1-7, nie prowadzi w nim działalności rolniczej, a wówczas świadczenia byłyby wypłacane w pełnej wysokości.
W odpowiedzi Sąd Najwyższy podjął glosowaną tu uchwałę, która zdaniem Wojciecha Jaskuły powinna wyeliminować wszelkie problemy wiążące się z wykładnią przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników regulujących kwestię podjęcia wypłaty części uzupełniającej świadczeń emerytalno-rentowych, wprowadzając, co do zasady, zawieszenie części uzupełniającej świadczenia tylko w przypadkach faktycznego prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę. SN uznał bowiem w uchwale, że "wypłata części uzupełniającej świadczenia rolnika, który będąc właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego faktycznie nie prowadzi w nim działalności rolniczej w rozumieniu art. 6 pkt 3 ustawy z 20.12.1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników nie ulega zawieszeniu na podstawie art. 28 ust. 1 i 3 w związku z ust. 4 tej ustawy".
Państwo i Prawo nr 11/2006, Nowa ustawa o służbie cywilnej (aspekt prawno-konstytucyjny), Kazimierz Działocha, Agnieszka Łukaszczyk
Kazimierz Działocha i Agnieszka Łukaszczyk omawiają założenia nowej ustawy o służbie cywilnej z 24.08.2006 r. oraz związanej z nią ściśle ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych, uchwalonej w tej samej dacie. Już na wstępie sygnalizują, że stanowią one ważne, być może najważniejsze w ostatnich latach wydarzenie w dziedzinie prawa urzędniczego w Polsce. Problemem jednak - w opinii autorów - jest to, że ustawy te nie zrodziły się z krytycznej oceny przepisów i praktyki stosowania wcześniejszej ustawy z 18.12.1998 o służbie cywilnej, na którą to krytykę jej niektóre przepisy zasługiwały, ani nawet z dostrzeganej potrzeby ułatwienia "przepływu kadr między korpusami urzędniczymi", zwiększenia "elastyczności" czy "mobilności" kadr służących realizacji zadań państwa. Są - zdaniem autorów - uzasadnione podstawy, by w świetle oficjalnych uzasadnień do projektów przedmiotowych ustaw i sporów, jakie towarzyszyły pracom nad uchwaleniem interesujących nas ustaw w Sejmie i poza nim uznać, że głównym motywem ostatnich zmian ustawowych była - niestety - chęć polityzacji podstaw prawnych polityki kadrowej dla potrzeb nowej ekipy rządowej po wyborach parlamentarnych z 2005 r.
PRAWO FINANSOWE, PRAWO PODATKOWE, PRAWO BILANSOWE
Przegląd Podatkowy nr 11/2006, Skutki podatkowe programu opcji na gruncie prawa podatkowego (1), Michała Zdyb
- Jaka jest definicja umowy opcji?
- Jakie konsekwencje powoduje wprowadzenie programu opcji dla spółki emitenta oraz jej akcjonariuszy?
- Czy na osobach fizycznych uprawnionych do objęcia akcji ciążą jakiekolwiek konsekwencje podatkowe? Jeśli tak, to jakie?
Przegląd Podatkowy nr 11/2006, Spodziewane kierunki kontroli podatkowej i skarbowej w sezonie 2006-2007 (2), Filip Świtała
- Z jakimi różnicami kursowymi mamy do czynienia przy potrącaniu przez centra nettingowe wierzytelności wyrażonych w walutach obcych?
- Co oznacza wprowadzenie podatku od nieruchomości w odniesieniu do niektórych urządzeń w branży energetycznej i telekomunikacyjnej?
- Czy skapitalizowane odsetki nadal będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?
PRAWO HANDLOWE, PRAWO CYWILNE
Przegląd Prawa Handlowego nr 11/2006, Ustawa antylichwiarska a emisja instrumentów finansowych, Cezary Wiśniewski, Marcin Schulz
Ustawa nazywana zazwyczaj "ustawą odsetkową" lub "ustawą antylichwiarskią" weszła w życie 20.02.2006 r. Od początku budziła wiele kontrowersji. O jej znaczeniu dla obrotu może świadczyć liczba stanowisk i opinii opracowanych w trakcie procesu legislacyjnego i prezentowanych zarówno na łamach periodyków prawniczych, jak i w prasie codziennej.
Cezary Wiśniewski i Marcin Schulz zauważają, że mimo niezaprzeczalnego znaczenia komentowanego uregulowania dla praktyki obrotu, ustawodawcy nie udało się ustrzec przed pewnymi usterkami legislacyjnymi, wywołującymi wątpliwości interpretacyjne, które utrudniają profesjonalistom oferującym usługi finansowe, szczególnie w obrocie konsumenckim, jasne zdefiniowanie swojej oferty produktowej. Podstawowym celem ustawy antylichwiarskiej jest ustanowienie limitu obciążeń, jakie dłużnik ponosi w związku z zawarciem umowy dotyczącej szeroko rozumianego kredytu. Interpretacja pojęcia "kredyt" w omawianym znaczeniu powinna uwzględniać art. 2 ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, gdzie kredytem konsumenckim będzie nie tylko pożyczka, czy kredyt w rozumieniu przepisów prawa bankowego, lecz również odroczenie spełnienia świadczenia pieniężnego (tzw. kredyt kupiecki), czy też przyznanie kredytobiorcy prawa do spełnienia świadczenia pieniężnego później, niż świadczenie kredytodawcy.
Autorzy omawiają najistotniejsze założenia ustawy antylichwiarskiej. Odnoszą się również do niepożądanych skutków ustawy, patrząc zarówno z punktu widzenia obrotu profesjonalnego, jak i z perspektywy konsumentów, których ochronie ustawa ta ma przecież służyć.
Przegląd Prawa Handlowego nr 11/2006, Kara umowna a obowiązek wykazania szkody, Grzegorz Romanowski
Najbardziej kontrowersyjnym zagadnieniem dotyczącym kary umownej jest rozstrzygnięcie, czy zastrzeżenie w umowie kary umownej zwalnia wierzyciela z mocy prawa z obowiązku wykazania szkody. Ostatnie wypowiedzi w doktrynie i w orzecznictwie zmierzają do bezwzględnego zerwania związku szkody z karą umowną, co - zdaniem Grzegorza Romanowskiego - wydaje się być rozwiązaniem nie tylko dyskusyjnym teoretycznie oraz de lege lata, ale także w sposób nieuzasadniony ograniczającym autonomię woli stron w tym zakresie. Założeniem autora jest wykazanie, że kwestia związku między karą umowną a obowiązkiem wykazania szkody powinna być pozostawiona woli stron zgodnie z zasadą swobody umów. Omawia on między innymi takie zagadnienia, jak funkcja kompensacyjna odszkodowania w prawie cywilnym, przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej, zasady odszkodowania umownego w kodeksie zobowiązań oraz regulację kary umownej w kodeksie cywilnym. Odnosi się polemicznie do orzeczenia SN z 6.11.2003 r., w którym SN jednoznacznie opowiedział się za zerwaniem związku między faktem istnienia szkody a karą umowną, czyli "oderwaniem" kary umownej od szkody. Analizuje również różnice dotyczące kary umownej w obrocie konsumenckim oraz w obrocie profesjonalnym.
SAMORZĄD TERYTORIALNY
Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych nr 4/2006
Status radnego, jego prawa i obowiązki określają przede wszystkim art. 23 - 25 ustawy o samorządzie gminnym. Mandat radnego ma charakter mandatu wolnego, co oznacza, ze sposób jego wykonywania należy do sfery uznania każdego radnego, a odpowiedzialność za jego wykonywania ma charakter odpowiedzialności politycznej. Ani rada gminy ani żadna ze struktur organizacyjnych rady (np. komisja, Sad Koleżeński) czy działających w radzie (np. klub radnych) nie ma prawa weryfikowania zachowania radnego w zakresie naruszania przez niego obowiązków wynikających ze sprawowanego mandatu. Nie wyklucza to dopuszczalności uchwalenia przez radę gminy kodeksu etyki radnego, co należy do "spraw publicznych o znaczeniu lokalnym" niezastrzeżonych na rzecz innych pomiotów (art. 6ustaywo samorządzie gminnym). Kodeks taki nie może mieć jednak charakteru władczego, a jego znaczenie polega na dobrowolnym podporządkowaniu się radnych określonym zasadom etycznym mającym służyć właściwemu wypełnianiu funkcji publicznej. Brak władczego charakteru przesądza o tym, że kodeks nie może być źródłem odpowiedzialności karnej czy dyscyplinarnej, a jedyna odpowiedzialnością, jaką ponieść może radny naruszający jego postanowienia jest odpowiedzialność polityczna (OwSS 2006/4/105).
Podstawowa konstrukcja procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uregulowana jest w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 62, poz. 717 ze zm.). Uzupełnieniem jej są np. przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nakazujące przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W ramach tego postępowania projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega zaopiniowaniu przez organ ochrony środowiska. Niewystąpienie o zaopiniowanie projektu planu miejscowego stanowi istotne naruszenie trybu jego sporządzania i skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu nadzorczym (OwSS 2006/4/106). Zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Tereny otwarte" z przeznaczeniem na różnorodne formy zieleni niskiej oraz użytkowanie rolnicze gruntów ornych, łąk i pastwisk, istniejące zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne, a także zieleń parkową nie spełnia wymogu art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niedopuszczalne jest objecie liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania bez rozgraniczenia tych terenów od siebie, a zwłaszcza objęcie liniami oznaczającymi jeden obszar terenów o przeznaczeniu rolniczym i nierolniczym oraz leśnym i nieleśnym bez wyraźnego ich rozgraniczenia. Specyfika i zakres ustaleń dotyczących przeznaczania terenu dopuszcza jedynie stosowanie na projekcie rysunku planu uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Nie daje jednak podstaw do ustalania "mieszanych" sposobów przeznaczenia terenów bez wyraźnego rozgraniczenia odpowiednimi liniami terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (OwSS 2006/4/107).
Samorząd Terytorialny nr 11/2006, Podział kompetencji między państwo a region - zagadnienia wybrane, Katarzyna Wlaźlak
"W warunkach szybko postępujących procesów globalnych państwo narodowe nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić żądań społeczności lokalnych i regionalnych. Niektóre kompetencje mogą być sprawniej realizowane przez samorządy terytorialne, w tym regionalne. Wydaje się zatem, że podzielenie się władzą państw narodowych z regionami leży w interesie zarówno jednych jak i drugich. Regiony mogłyby w ten sposób znacznie odciążyć władze centralne i umożliwić im koncentrowanie się na zadaniach dla nich najważniejszych (np. dot. suwerenności państwowej, bezpieczeństwa zbiorowego w skali ogólnej, standardów interesu publicznego w różnych dziedzinach życia społecznego i w gospodarce, ogólnej strategii rozwoju kraju". Nie w każdym przypadku przekazywania kompetencji regionom wiązać się będzie z efektywną realizacja zadań. Brak np. odpowiedniej infrastruktury technicznej czy technologicznej powodować może zwiększenie uzależnienia regionu od rządu krajowego z uwagi na konieczność uzyskania odpowiedniej pomocy finansowej. Regionalizacja jest bowiem powiązana z decentralizacją oznaczającą podział władzy państwowej między różne poziomu administracji publicznej. Jednym z warunków sprawnego funkcjonowania nowoczesnego państwa jest takie połączenia regionalizacji i decentralizacji, które spowoduje wykonywanie zadań na poziomie regionu sprawniej, taniej i efektywniej niż gdyby były one wykonywane na poziomie rządu centralnego.
WYJAŚNIENIA PRAKTYCZNE
Przegląd Podatkowy nr 11/2006, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Diety za udział w posiedzeniach rady nadzorczej , Iwona Molenda-Detyna
Czytelnik jest członkiem rady nadzorczej i za udział w jej posiedzeniach otrzymuję diety. W związku z tym, prosi o wyjaśnienie sprawy gdyż ma wątpliwości, czy dochód ten podlega opodatkowaniu, bowiem przepisy podatkowe przewidują zwolnienie z opodatkowania diet.
Stosownie do postanowień art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. do przychodów z działalności wykonywanej osobiście zalicza się także przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
W związku z tym, jeżeli z tego tytułu podatnik otrzymuje wynagrodzenie, dietę, ryczałt, to świadczenia te stanowią przychód w rozumieniu u.p.d.o.f. i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu. Do wpłacenia podatku z tego tytułu zobowiązany jest płatnik, czyli osoba prawna dokonująca wypłaty. Obowiązek ten wynika z postanowień art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. który stanowi, że osoby prawne które dokonują wypłaty należności z tytułu działalności określonej miedzy innymi w art. 13 pkt 7, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 5 i art. 11a u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu z tego tytułu są określone kwotowo i wynoszą tyle samo, ile podstawowe koszty uzyskania przychodu ustalone dla przychodów ze stosunku pracy. Oznacza to, iż w 2006 r. płatnik przez poborem zaliczki odlicza miesięcznie 102,25 zł. Natomiast za rok podatkowy koszty mogą wynieść maksymalnie 1840,77 zł.
Zaliczkę od omawianych przychodów płatnik, przed przekazaniem do urzędu skarbowego zmniejsza o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej przez płatnika, zgodnie z przepisami o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (art. 41 ust. 1a u.p.d.o.f.). Kwoty pobranych zaliczek płatnik przekazuje, w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, właściwego według siedziby płatnika, przesyłając równocześnie zbiorcze deklaracje (PIT-4). Obowiązek ten wynika z postanowień art. 42 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.f.
Dodatkowo w terminie do końca lutego, następującego po roku podatkowym płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom oraz urzędowi skarbowemu właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania podatnika imienne informacje o wysokości uzyskanego w ubiegłym roku dochodu oraz potrąconej przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne pobranej w roku podatkowym przez płatnika i składki na ubezpieczenie zdrowotne odliczonej, a także o pobranych zaliczkach na podatek, sporządzone według ustalonego wzoru. W razie zaprzestania przez płatnika prowadzenia działalności przed terminem, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest on obowiązany przesłać tę informację w terminie do dnia zaprzestania działalności. Informację tę płatnik sporządza na formularzu PIT-8B (zob. art. 42 ust. 3 u.p.d.o.f.). Informacja ta ułatwi podatnikowi prawidłowe złożenie rocznego zeznania podatkowego.
Inny tryb poboru podatku przy tego typu dochodach obowiązuje w przypadku podatników, którzy w Polsce podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Płatnik w przypadku tych podatników nie pobiera zaliczki, ale podatek zryczałtowany, który wynosi 20% uzyskanego przychodu (pobierany jest bez stosowania kosztów uzyskania przychodu). Stanowi o tym art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.f. Ustawa podatkowa przewiduje możliwość zwolnienie z opodatkowania diet. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety oraz kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich - do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 2.280 zł.
Zwolnienie to odnosi się do przychodów ze źródła określonego w art. 13 pkt 5 u.p.d.o.f. Powołany przepis stanowi, że za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek z wyjątkiem przychodów otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Nie ma zatem wątpliwości, iż diety i inne kwoty stanowiące zwrot kosztów, otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych nie mieszczą się w zakresie zwolnienia przedmiotowego, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. Na koniec warto także wspomnieć, iż do podatników, którzy do siedziby osoby prawnej na posiedzenie rady nadzorczej dojeżdżają z innej miejscowości i z tego tytułu otrzymują dietę oraz inne należności związane z podróżą, korzystają ze zwolnienia, na postawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, iż wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby nie będącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.
Z pytania Czytelnika jednak wynika, iż chodzi o diety za sam udział w posiedzeniu, czyli o "zwykłe" wynagrodzenie, nie zaś o dietę wypłacaną w związku z dojazdem do siedziby spółki. Nie ma zatem wątpliwości, że dochód ten podlega opodatkowaniu.
Podstawa prawna: powołane bezpośrednio w tekście odpowiedzi przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.).
Szukasz więcej informacji:
- Europejski Przegląd Sądowy (poszczególne numery)
- Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach
- Przegląd Prawa Handlowego (poszczególne numery)
