Niestety przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) nie rozstrzygają tej kwestii. Przepisy ustawy wskazują jedynie w art. 29 ust.1, że podstawą opodatkowania, czyli obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Z powyższego wynika bezspornie, że tak naprawdę przepisy ustawy o VAT nie precyzują przedmiotowej kwestii. Zatem, aby prawidłowo ustosunkować się do powyższego, należy sięgnąć do przepisów VI Dyrektywy, w szczególności art. 11A pkt 2b. Zgodnie z regulacjami VI Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciążą nabywcę lub klienta. Oznacza to, że Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten dotyczy zatem kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu całej transakcji. W tej sytuacji, włączenie tych świadczeń do całej wartości świadczenia oznacza, że ciężar tych kosztów przerzucony jest na nabywcę i co najważniejsze ciężar tych kosztów nie powinien być odrębnie wykazywany na fakturze VAT. W takim przypadku, właściwą stawką podatku VAT dla tych dodatkowych kosztów (w tym również transportu) będzie stawka właściwa dla świadczenia głównego (zasadniczego). W obrocie towarowym (co niewątpliwie ma miejsce w Państwa przypadku) brak jest obecnie podstaw prawnych, które powodowałyby konieczność wyłączenia tej usługi i opodatkowanie jej na odrębnych zasadach-właściwie dla świadczonej usługi transportowej. Takie stanowisko zostało również ukształtowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i tak np. w wyroku z dnia 27 maja 2002r (sygn akt I SA/Wr 120/01) NSA wskazał, że "jeśli całość świadczenia należnego od nabywcy obejmuje również koszty przesłania (przewozu towaru), to w cenę towaru wchodzą koszty jego transportu. Realizacja transportu sprzedawanego towaru jest w takim przypadku niezbędnym elementem świadczenia sprzedawcy w ramach umowy sprzedaży towaru i brak jest prawnych podstaw do jego wyodrębniana z tegoż świadczenia. Sprzedawca towarów dostarczając je nabywcy nie realizuje wówczas usług transportowych. Jeżeli, świadczenie sprzedawcy zobowiązującego się dostarczyć towar kupującemu do wskazanego przez niego miejsca, obejmuje także koszty transportu, oznacza to, że podstawa opodatkowania VAT takiej sprzedaży obejmuje również koszty przewozu, a całość świadczenia powinna być opodatkowana według stawki właściwej dla sprzedaży towaru. W tej sytuacji, bezpodstawne jest wyodrębnienie ze świadczenia sprzedaży towarów usługi przewozowej i opodatkowanie kosztów tej usługi w sposób odrębny od sprzedaży towarów".

Dodatkowo warto przytoczyć uzasadnienie NSA z dnia 22 czerwca 2005r w sprawie o sygn akt I FSK 103/05, w którym Sąd wskazał, że nie można dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko po to, żeby na gruncie prawa podatkowego zastosować różne stawki podatku VAT."(podobnie NSA w wyroku z dnia 9 listopada 2005 r. sygn akt III SA/Wa 2516/05-niepublikowany).

Z powyższego wynika jednoznacznie, że przewóz do nabywcy mączki dolomitowej czy też podpuszczki dokonywany przez producenta, opodatkowany jest stawką właściwą dla dostarczonego towaru (czyli odpowiednio: 7% i 3%). W takim przypadku, nie ma zastosowania podstawowa stawka dotycząca usług transportowych towaru. Niezależnie od rodzaju przewożonego towaru, jeśli usługa transportowa jako ściśle związana z dostawą towarów, nie należy jej wyszczególniać na fakturze. Jej wartość zostanie wliczona do wartości całej transakcji, a stawka -mimo, że co do zasady 22% dla transportu- przyjmie wartość odpowiednią dla przedmiotu dostawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać na fundamentalne prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług. Prawo do skorzystania z możliwości obniżenia podatku nie jest jednak prawem bezwarunkowym, a dla jego skutecznej realizacji ustawodawca w ustawie o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) uzależnił skorzystanie z tego przywileju od warunku wykonania czynności opodatkowanych. Zgodnie bowiem z art. 86 ust.1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, 119 ust.4, 120 ust.17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT. W świetle art. 86 ust.2 pkt 1a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi, co do zasady, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zgodnie natomiast z art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Zatem, aby prawidłowo ocenić możliwość odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej przez Państwa faktury, należy odnieść się bezpośrednio do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: u.p.d.o.p.). Zgodnie z treścią art. 17 ust.1 pkt 23 u.p.d.o.p., wolne od podatku dochodowego są dochody uzyskane przez podatników od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym także ze środków z programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej oraz z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej, właściwego ministra lub agencje rządowe; w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej na rzecz podmiotów, którym służyć ma ta pomoc.

W oparciu o powyższe regulacje prawne należy wskazać, że wydatek poniesiony na sporządzenie przedmiotowego wniosku o dotację unijną (tj. nabywanie usług konsultingowych), z ekonomicznego punku widzenia jest wydatkiem związanym z pozyskaniem źródeł finansowania tego zadania inwestycyjnego. Nie mniej jednak należy zwrócić uwagę, że wydatek poniesiony w celu pozyskania tejże dotacji (a zatem dochodu), o którym mowa w treści art. 17 ust.1 pkt 23 u.p.d.o.p., jako zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, nie będzie stanowił kosztu uzyskania przychodów.

Jednakże należy zauważyć, że pomimo braku możliwości zaliczenia wydatków związanych z nabycie wskazanych usług do kosztów uzyskania przychodów, będziecie Państwo mieli prawo do odliczenia kwoty naliczonego podatku od towarów i usług z otrzymanej faktury VAT. Taką możliwość przewiduje art. 88 ust.1 pkt.2 ustawy o VAT, zgodnie z którym, jak to zostało wskazane powyżej, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się co prawda do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, jednak za wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Zatem, w omawianej sytuacji, zachowujecie Państwo nadal prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktury dokumentującej nabycie tego rodzaju usług, jednakże oczywiście z zastrzeżeniem art. 86 ust.1 ustawy o VAT.