Strona główna
|
LEX OMEGA |
Zapraszamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą.
|
LEX SIGMA |
|
LEX GAMMA |
|
Prawo Europejskie |
|
KOMENTARZE |
|
Informator Prawno-Gospodarczy |
|
Polska Bibliografia Prawnicza |
|
Prawo Miejscowe |
NewsKiK
EUROPEJSKI PRZEGLĄD SĄDOWY
Europejski Przegląd Sądowy nr 7/2007, Metody ustalania przez Komisję grzywien za naruszenie art. 81 i 82 TWE, Grzegorz Materna
Konsekwentna polityka karania naruszeń prawa konkurencji wysokimi grzywnami ma stanowić jasne przesłanie o nieopłacalnoci porozumień kartelowych. Wysokie sankcje pieniężne stały się jednym z podstawowych instrumentów egzekwowania od przedsiębiorstw prowadzenia działalnoci gospodarczej w sposób nieograniczający konkurencji. Odgrywają one rolę środka represji i prewencji.
W pierwszym okresie obowiązywania wspólnotowego prawa konkurencji Komisja nakładała na przedsiębiorstwa grzywny o raczej niewielkiej wartości. Od początku lat 80. XX wieku poziom nakładanych grzywien znacznie wzrósł. Aż dziesięć spośród najwyższych w historii Komisji grzywien za porozumienia kartelowe zostało nałożonych w ciągu ostatnich siedmiu lat. Natomiast od 2002 r. do 2006 r. całkowita roczna wysokość grzywien nałożonych przez Komisję za tego rodzaju naruszenia wzrosła niemal dwukrotnie, z 944 871 000 euro w 2002 r. do 1 846 385 000 euro w 2006 r.
Osiągnięciu skutku odstraszającego, ale także przejrzystości zasad nakładania grzywien mają służyć wytyczne Komisji określające metody ustalania wysokości grzywien nakładanych w związku z naruszeniem art. 81 i 82 TWE. Artykuł Grzegorza Materny stanowi omówienie najnowszych, opublikowanych 1.09.2006 r. wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1/2003.
Europejski Przegląd Sądowy nr 7/2007, Kolizyjnoprawna problematyka umów ubezpieczenia komunikacyjnego, Mariusz Fras
Celem wywodów Mariusza Frasa jest naświetlenie najbardziej istotnych kwestii dotyczących europejskiego prawa prywatnego międzynarodowego na tle umów ubezpieczenia pojazdów mechanicznych.
Problematyka kolizyjnoprawna umów ubezpieczenia pojazdów mechanicznych o charakterze międzynarodowym jest rzadko podnoszona w piśmiennictwie, co mogłoby sugerować, że nie sprawia ona większych problemów. W krajach europejskich brakuje przecież szczególnych norm kolizyjnoprawnych odnoszących się do umów ubezpieczenia obowiązkowego. Prawie wszystkie kraje Europy Zachodniej przyjęły system "Zielonej karty" (międzynarodowa karta ubezpieczenia komunikacyjnego), którego instytucjonalny charakter pozwala w dość szerokim zakresie unikać problemów kolizyjnoprawnych w razie wystąpienia wypadku komunikacyjnego. Dodatkowo zarysowała się już ogólna tendencja europejskich sądów krajowych, aby w każdym aspekcie umowy ubezpieczenia pojazdów mechanicznych stosować prawo państwa, które nakłada obowiązek jej zawarcia. Ale czy przedstawione argumenty wystarczają, żeby uznać problem za nieistniejący?
Zdaniem Mariusza Frasa normy kolizyjne ustanowione przez art. 7 i 8 drugiej dyrektywy o ubezpieczeniach innych niż na życie nie posługują się satysfakcjonującymi łącznikami dla umów ubezpieczenia pojazdów mechanicznych. Obecnie rezultat poszukiwania prawa właściwego dla umów ubezpieczenia komunikacyjnego obejmujących ryzyka zlokalizowane na obszarze wspólnotowym wydaje się zbyt daleki od oczekiwanej przystępności, pewności czy przewidywalności. Wniosek taki można oprzeć na dwóch spostrzeżeniach. Po pierwsze, z uwagi na bardzo szeroki zakres swobody w procesie implementacji zagwarantowany w art. 8 drugiej dyrektywy o ubezpieczeniach innych niż na życie, w porządkach europejskich współistnieje wiele dalece różnych od siebie reżimów prawa prywatnego międzynarodowego w kwestii umów ubezpieczenia pojazdów mechanicznych. Po drugie, brakuje należytej koordynacji pomiędzy materiami deliktowymi a normami kolizyjnymi, jakie stosuje się w przypadku ubezpieczeń komunikacyjnych. Pomimo faktu, że postanowienia konwencji rzymskiej posługują się odpowiednimi łącznikami dla umów ubezpieczenia pojazdów mechanicznych, niemniej jednak, nie stosuje się jej do umów ubezpieczenia obejmujących ochroną ubezpieczeniową ryzyka zlokalizowane na terytorium państw członkowskich.
PRAWO FINANSOWE, PRAWO PODATKOWE, PRAWO BILANSOWE
Przegląd Podatkowy nr 7/2007, Trust i prywatna fundacja jako narzędzia planowania podatkowego - wybrane zagadnienia (2), David Logan Hill, Tomasz Kardach
- Jaka jest podstawa różnica między fundacją prywatną i publiczną w systemach prawa zwyczajowego?
- Czy i kiedy założyciel może rozwiązać fundację?
- Jaki jest zakres zwolnienia dochodów fundacji z podatku dochodowego w polskich przepisach podatkowych?
- Dlaczego korzystne jest założeniu trustu w kraju o zerowej stawce podatkowej?
Przegląd Podatkowy nr 7/2007, Transakcje ubezpieczeniowe a VAT, Przemysław Skorupa
- Jaki jest zakres zwolnienia z podatku dla usług ubezpieczeniowych przewidziany w polskiej ustawie o VAT?
- W jakim zakresie doradztwo ubezpieczeniowe stanowiące składową szerszej usługi brokerskiej może korzystać ze zwolnienia z VAT?
- Czy przepisy ustawy o VAT określające zakres zwolnienia z podatku dla transakcji ubezpieczeniowych i czynności pomocniczych są zgodne z przepisami wspólnotowymi?
Przegląd Podatkowy nr 7/2007, Postępowanie podatkowe w sprawach z zakresu następstwa prawnego i odpowiedzialności spadkobierców oraz zapisobierców, Stefan Babiarz
- Jaki charakter prawny ma postępowanie podatkowe?
- Jakie konsekwencje może spowodować naruszenie uprawnień spadkobierców przy zwrocie nadpłaty, podatku lub oprocentowania?
- Do kogo może być odnoszone określenie "następcy prawni" podatnika, płatnika i inkasenta jako strony postępowania podatkowego w rozumieniu art. 133 § 1 o.p.?
Przegląd Podatkowy nr 7/2007, Zapłata podatku przez osobę trzecią, Karolina Tetłak
- Czy wykładnia art. 59 o.p. wskazuje na możliwość wygaśnięcia podatku wskutek zapłaty przez osobę trzecią?
- Jaki charakter ma zapłata podatku dokonana przez pośrednika ze środków powierzonych mu przez podatnika?
- Czy linia orzecznictwa NSA w przedmiocie dopuszczalności zapłaty podatku przez osobę trzecią jest jednolita?
Przegląd Podatkowy na Kongresie Polskiej Rachunkowości.
W 2007 r. Stowarzyszenie Księgowych w Polsce w obchodzi rocznicę 100-lecia działalności ruchu zawodowego księgowych na ziemiach polskich. Kulminacyjnym momentem obchodów 100-lecia był zorganizowany w Warszawie w dniach 28-29 maja 2007 roku Kongres Polskiej Rachunkowości, w którym uczestniczyło ponad 600 księgowych i zaproszonych gości. Celem Kongresu było przedstawienie Stowarzyszenia Księgowych w Polsce jako organizacji aktywnie uczestniczącej w przemianach gospodarczych dokonujących się w kraju oraz zaprezentowanie wizji rozwoju rachunkowości w Polsce i na świecie oraz roli, jaką w tym zakresie powinni odegrać księgowi. Obecność na Kongresie szefów wszystkich organizacji międzynarodowych, zrzeszających księgowych lub działających na ich rzecz, stanowiła wyraz uznania dla działalności Stowarzyszenia na arenie międzynarodowej i krajowej.
Patronem Tytularnym Kongresu był Wolters Kluwer Polska, wydawca Przeglądu Podatkowego
Glosa - Przegląd Prawa Gospodarczego nr 3/2007, Spółki osobowe w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego - przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną i koniec bytu spółki jawnej, Konrad Osajda
W poprzednim numerze "Glosy" Konrad Osajda prezentował omówienie najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego z zakresu spółek osobowych, w którym koncentrował się na zagadnieniu odpowiedzialności spółki i jej wspólników. W prezentowanym teraz przeglądzie orzecznictwa autor analizuje inne poruszone w orzecznictwie kwestie, takie jak przekształcenie spółki cywilnej w spółkę jawną oraz problemy związane z końcem bytu spółki jawnej.
Glosa - Przegląd Prawa Gospodarczego nr 3/2007, Nieważność uchwały zgromadzenia wspólników zawierającej zgodę na zbycie udziałów, Wojciech Popiołek
Wojciech Popiołek podjął się zglosowania wyroku Sądu Najwyższego, w którym sąd wypowiedział się przede wszystkim w kwestii zakresu zastosowania normy wyrażonej w art. 254 § 2 w związku z § 4 k.s.h., według której, w przypadku gdy ważność czynności prawnej dokonanej przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością jest zależna od uchwały zgromadzenia wspólników, stwierdzenie nieważności takiej uchwały nie ma skutku wobec osób trzecich działających w dobrej wierze. W stanie faktycznym stanowiącym przedmiot oceny sądu skuteczność czynności zbycia udziałów uzależniona była w umowie spółki od zgody zgromadzenia wspólników. Zgromadzenie takiej zgody udzieliło i umowa zbycia udziałów została zawarta, jednak później sąd prawomocnym wyrokiem stwierdził nieważność uchwały zawierającej zgodę na zbycie udziałów. Zdaniem sądu apelacyjnego, do skutków nieważnej uchwały zgromadzenia należało zastosować przepis art. 254 § 2 w związku z § 4 k.s.h., jako że nabywca udziałów działał w dobrej wierze, w zaufaniu do niekwestionowanej w chwili dokonania czynności uchwały wyrażającej zgodę na zbycie udziałów.
Sąd Najwyższy uznał jednak, że "normy wynikającej z art. 254 § 2 i 4 k.s.h. nie stosuje się w przypadkach stwierdzenia nieważności uchwały zgromadzenia wspólników zawierającej zgodę na zbycie udziałów".
Glosa - Przegląd Prawa Gospodarczego nr 3/2007, Wprowadzenie do obrotu towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym, Małgorzata Król-Bogomilska
Glosa dotyczy uchwały Sądu Najwyższego z 24.05.2005 r. (I KZP 13/2005), w której sąd orzekł, że "wprowadzeniem do obrotu, o którym mowa w art. 305 ust. 1 ustawy z 30.06.2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jest przekazanie przez producenta lub importera po raz pierwszy do obrotu towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym", a w szczególności interpretacji pojęcia "wprowadzenia do obrotu", użytego w opisie przestępstwa z art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej.
Małgorzata Król-Bogomilska wskazuje w glosie argumenty przemawiające przeciwko przyjętej przez Sąd Najwyższy wąskiej interpretacji pojęcia wprowadzenia do obrotu, ograniczającej jego treść wyłącznie do pierwszego aktu przekazania przez producenta lub importera towarów oznaczonych podrobionym znakiem towarowym. Przyjęcie takiej interpretacji, wywołało falę umorzeń postępowań toczących się w stosunku do sprawców dokonujących obrotu takimi towarami na dalszych etapach obrotu.
PRAWO HANDLOWE, PRAWO CYWILNE
Przegląd Prawa Handlowego nr 7/2007, Natura prawna oferty odwołalnej w stosunkach między przedsiębiorcami, Marek Jasiakiewicz
Na kanwie nowych przepisów wprowadzonych nowelą do kodeksu cywilnego z 14.02.2003 r., które modyfikują w pewnym stopniu system ofertowy - Tytuł VI - Zawarcie umowy (art. 66 i nast. k.c.), wywiązała się dyskusja w kwestii natury prawnej ofertowego trybu zawierania umów. Celem publikacji Marka Jasiakiewicza jest próba udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wobec wprowadzenia do kodeksu cywilnego oferty, która - w stosunkach między przedsiębiorcami - "może być odwołana przed zawarciem umowy" (tj. oferty odwołalnej, art. 662 § 1 k.c.), konieczne staje się jej uwzględnienie w procesie kwalifikacji prawnej oferty i jej przyjęcia oraz czy uzasadniona jest weryfikacja stanowisk reprezentowanych dotychczas w tej mierze.
Z uzasadnienia powyższej noweli do kodeksu cywilnego wynika, że była ona podyktowana przede wszystkim potrzebami profesjonalnego obrotu gospodarczego. Najważniejszą zmianą w regulacji prawnej systemu ofertowego - dotyczącą jedynie stosunków między przedsiębiorcami - jest wprowadzenie instytucji odwołania oferty (art. 662 k.c.).
Ponadto, zmodyfikowano między innymi przepis art. 66 § 1 k.c. poprzez wykreślenie słów o "związaniu oferenta" złożoną ofertą, a także zliberalizowano wymogi tzw. lustrzanego odbicia, stawiane treści oświadczenia oblata o przyjęciu oferty (modyfikujące przyjęcie oferty). Czy zatem znowelizowane przepisy o zawieraniu umów nie podważają zasadniczych konstrukcji, na których oparto kodeksową regulację prawną systemu ofertowego? Na to pytania szuka odpowiedzi autor.
Przegląd Prawa Handlowego nr 7/2007, Spółka cywilna jako forma prowadzenia działalności gospodarczej a ustawowa wspólność majątkowa małżeńska, Małgorzata Łączkowska
Działalność gospodarcza osób pozostających w związku małżeńskim wywołuje rozmaite pytania i kontrowersje, szczególnie w sytuacji, gdy stosunki majątkowe między małżonkami reguluje ustrój wspólności ustawowej. Efektem takich wątpliwości było dokonywanie wpisów do ewidencji działalności "na imię obojga małżonków".
Obecnie małżonkowie wpisani w ten sposób do ewidencji zobowiązani są podjąć decyzję, czy działalność będzie prowadził tylko jeden z małżonków, drugi zaś zostanie wykreślony z ewidencji, czy też oboje małżonkowie będą kontynuowali dotychczasową działalność, na przykład w formie spółki cywilnej, w związku z czym drugi małżonek zostanie wpisany do ewidencji pod nowym numerem. Czy zmieniona regulacja stosunków majątkowych między małżonkami pozwala jednak na sformułowanie wniosku, że spółka cywilna może okazać się atrakcyjną formą prowadzenia działalności gospodarczej przez małżonków (zarówno wspólnie, jak i z innymi osobami). Czy nowelizacja kodeksu rodzinnego i opiekuńczego usunęła na przykład pojawiające się dotychczas poważne wątpliwości dotyczące przynależności praw spółkowych do majątków małżeńskich oraz dopuszczalności umowy spółki cywilnej między małżonkami? Autorka stara się rozwiać wątpliwości i pokazać, że spółka cywilna może być atrakcyjną formą prowadzenia działalności gospodarczej przez małżonków.
Przegląd Prawa Handlowego nr 7/2007, Zawieszenie narodowej federacji piłkarskiej w świetle wspólnotowego prawa konkurencji, Marek Krzysztof Kolasiński
Artykuł jest analizą sporu dotyczącego wprowadzenia komisarza do Polskiego Związku Piłki Nożnej. Sprawa jest o tyle istotna w praktyce, że jest to w ostatnich latach trzeci przypadek, w którym FIFA wysunęła bądź zrealizowała groźbę zawieszenia narodowej federacji piłkarskiej państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Na dodatek uzasadnione wydaje się przypuszczenie, iż FIFA jest dziś jedynym podmiotem prawa prywatnego, który ma możliwość wywierania tak ogromnego wpływu na działania najważniejszych władz ustabilizowanych demokratycznych państw, należących do Unii Europejskiej.
WYJAŚNIENIA PRAKTYCZNE
Przegląd Podatkowy nr 7/2007, Podatek od towarów i usług. Oprogramowanie komputerowe a remanent, Ryszard Kubacki
Prowadzimy działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Jesteśmy czynnymi podatnikami VAT. Teraz myślimy o rozwiązaniu spółki. Wiemy, że mamy obowiązek przeprowadzić remanent. Z uwagi na specyfikę działalności nie mamy dużo towarów, zaś jednymi z bardziej wartościowych składników majątkowych są różnego rodzaju specjalistyczne programy komputerowe (licencja na ich używanie). Były one zakupione w formie zdematerializowanej. Nie mamy możliwości ich odsprzedaży. Czy oprogramowanie powyższe musimy ujmować w remanencie?
Z przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej. Mowa jest więc wyraźnie i jednoznacznie o ujmowaniu w remanencie końcowym (likwidacyjnym) towarów. Z dalszych przepisów wynika, że obowiązek sporządzenia remanentu dotyczy tylko podatników czynnych (nie zwolnionych podmiotowo od VAT), zaś przedmiotowo - dotyczy on tylko tych towarów, przy nabyciu (wytworzeniu) których przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Przepis stanowi o "towarach". Niewątpliwie posłużyć się tutaj należy definicją towaru skonstruowaną na potrzeby ustawy VAT. Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.
W doktrynie, jeszcze pod rządami ustawy o VAT z 1993 r. toczyły się spory, co do klasyfikacji czynności obrotu oprogramowaniem komputerowym. Sporne było to, czy czynności te stanowiły obrót towarowy (zaś sam egzemplarz programu komputerowego można uznać za towar), czy też były to czynności nie podlegające wówczas w ogóle VAT (przy uznaniu, że sprzedaż oprogramowania nie była sprzedażą towarów). Kwestie te zostały wyjaśnione w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2003 r., FSA 2/03 (publ. ONSA 2/2004, poz. 43).
Sami jednak Państwo piszecie, że w tym przypadku oprogramowanie nie istniało w ogóle w formie zdematerializowanej. Nie było egzemplarza (egzemplarzy) programu. Nie doszło zatem do sprzedaży towarów. Pozostające po zakończeniu działalności oprogramowanie nie jest zatem "towarem". Nie ma więc potrzeby ujmowania wartości oprogramowania w remanencie likwidacyjnym (po rozwiązaniu spółki). Zatem jego wartość nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Podstawa prawna: powołane przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).
Szukasz więcej informacji:
- Europejski Przegląd Sądowy (poszczególne numery)
- Glosa - Prawo Gospodarcze w Orzeczeniach i Komentarzach
- Przegląd Prawa Handlowego (poszczególne numery)
